“Eros Ramazzotti στο Παλαιό Φάληρο σαν το παλιό καλό κρασί”


Το ότι η Αθήνα έχει γίνει πόλη που μπορείς να δεις πια συναυλίες για κάθε γούστο, είναι κάτι που μας αρέσει και το Αθηναϊκό κοινό τις περισσότερες φορές στηρίζει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες.

 

 

 

 

 

Το πρόβλημα είναι όταν την ίδια μέρα πραγματοποιούνται όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις και τέσσερις συναυλίες που θα ήθελες να παρακολουθήσεις. Όπως για παράδειγμα η 27η Σεπτεμβρίου.

 

 

 

 

 

Eric Burdon στο Ηρώδειο, Gang of four στο gagarin, Warrior soul στο AN club, Eros Ramazzoti στο κλειστό γήπεδο του Tae Kwon Do στο παλαιό Φάληρο όσον αφορά τις ξένες συναυλίες.

 

 

 

 

 

Τώρα θα μου πεις γιατί με τόση μουσική εκεί έξω και τόσες επιλογές, επέλεξα την συγκεκριμένη συναυλία.

Έλα τώρα… Όλοι μας έχουμε τραγουδήσει στα χείλη λίγους από τους στίχους του. Ειδικά εμείς που υπογράφουμε την γενιά του Beverly Hils και της ίντριγκας.

Βλέπεις τα 90’s όσο και να μετράνε τον απολογισμό του σήμερα, θα παραμένουν για πάντα η πιο αντί συμβατική εποχή, κρύβοντας μέσα της μια γλυκόπικρη νοσταλγία.

 

 

 

 

 

Οι ηλικίες αρκετά μεγάλες, κοινό που δεν βλέπεις εύκολα σε ροκ συναυλίες, καθώς πρέπει ντύσιμο, κόσμος που φαντάζομαι ήρθε στο παλαιό Φάληρο μάλλον από περιέργεια, ίσως δεν είχε κάτι άλλο να κάνει, ίσως είχαν τελειώσει και τα εισιτήρια στο Ηρώδειο, οπότε δεν μου έκανε και τρομερή εντύπωση το ότι οι θέσεις των καθήμενων ήταν γεμάτες, αν και πιο ακριβό το εισιτήριο και η αρένα ήταν αρκετά άνετη με όλους τους χώρους της προσβάσιμους, μπορούσες τη μία στιγμή να πάρεις την μπύρα σου και την άλλη βρεθείς μαι ανάσα από τον Eros Ramazzoti, ο οποίος βγήκε ακριβώς στην ώρα του.

 

 

 

 

 

Τραγούδησε όλες τις μεγάλες του επιτυχίες, γνωστά και άγνωστα τραγούδια, μας μίλησε στα ιταλικά, στα αγγλικά και έκανε είναι η αλήθεια φιλότιμες προσπάθειες να μας μιλήσει και στα ελληνικά, αλλά δεν τα κατάφερε…

 

 

 

 

 

Στα συν της συναυλίας η εξαιρετική μπάντα του, ειδικά ο συμπαθέστατος ντράμερ του έκλεψε τις εντυπώσεις με το ξεχωριστό παίξιμό του, καθώς και με την υπέροχη φωνή του.

Εντυπωσιακός ήχος, ακόμα πιο εντυπωσιακά τα σκηνικά που σε κάθε τραγούδι σε έβαζαν στον κόσμο του..

Ο ίδιος ο τραγουδιστής έδειχνε να περνάει καλά στην σκηνή, αεικίνητος,να χορεύει,να παίζει κιθάρα, και η φωνή του να βγαίνει αβίαστα καλή.

Το ίδιο και o κόσμος, συμμετείχε, τραγούδησε, και φεύγοντας εκεί γύρω στις εντεκάμιση μάλλον έβαλε θετικό πρόσημο στον Ιταλό τροβαδούρο…

Εις το επανιδείν…

 


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background