“Έντα Γκάμπλερ, μια παράσταση γροθιά στο κατεστημένο” γράφει η Ιωάννα Τρίγκα

"Έντα Γκάμπλερ" στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Τόπος αλλού, από το Σάββατο 23 Νοεμβρίου

Η σύγχρονη Έντα Γκάμπλερ του Νίκου Καμτσή καταφέρνει να δώσει γροθιά στο κατεστημένο του εγωκεντρισμού της σημερινής ανθρώπινης φύσης, μέσω της πλήρους ταύτισης της παρελθοντικής ηρωίδας με τη σημερινή.

 

Καθώς έρχεται κάποιος αντιμέτωπος με κλασικά έργα θεατρικού οίστρου, τις περισσότερες φορές θα αναζητεί την καινοτομία, όπου μεταφράζεται στο σανίδι ως ‘’ο μίτος της Αριάδνης’’ που θα συνδέσει το λαβύρινθο του τότε με το τώρα, του παρελθόντος με το παρόν, χωρίς ωστόσο τη βεβήλωσή τους. Αναγνωρισμένο λοιπόν ως ένα κλασικό έργο του ρεαλισμού του θεάτρου και της παγκόσμιας δραματουργίας, θα μπορούσε να μιλήσει κάποιος για έργο απαλλαγμένο από οποιοδήποτε ψήγμα ρομαντισμού. Η ματιά ενός ρεαλιστή θα έκανε λόγο για μία πνευματικά διαταραγμένη από τα δεσμά του ανδροκρατούμενου περιβάλλοντός της γυναίκα, η οποία δεν ελέγχει τον ενδελεχή εαυτό της, αλλά καταφέρνει να χειρίζεται τους πάντες σαν πιόνια στη δική της παρτίδα σκακιού. Από την άλλη πλευρά, η ματιά ενός ουτοπιστή-ιδεαλιστή θα μιλούσε για μια ξεχωριστά ασυμβίβαστη προσωπικότητα, ταγμένη στο ιδεώδες του ‘’ωραίου’’.

 

Τόσο η σκηνοθετική επιμέλεια του Νίκου Καμτσή όσο και η ερμηνεία της Μάνιας Παπαδημητρίου στον ομώνυμο ρόλο, δίνουν στο έργο μια νέα πνοή, προσδίδοντας μια ξεχωριστή ταυτότητα στην ηρωίδα. Ο θεατής ακροβατεί σε ένα σχοινί και προσπαθεί να εξισορροπήσει μεταξύ του κυνισμού και του ρομαντισμού. Όσον αφορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η Μάνια Παπαδημητρίου καταφέρνει να εξιψώσει την γυναίκα αυτή στα μάτια του θεατή και στο τέλος να την δικαιολογεί για κάθε πράξη της, έστω και αν δεν φαντάζει ορθή. Αριστοκρατικά ειρωνική σαν προσωπικότητα, διαφαίνεται πίσω από το σκληρό του χαρακτήρα της μια ιδιόμορφη ευαισθησία. Όμως, όσο προχωράει η υπόθεση, συναισθάνεται κάποιος τα πάθη, τα λάθη, την τρέλα καθώς και την ζήλια της ηρωίδας που υποδύεται, ώστε και η ίδια εν τέλει να λυτρωθεί από αυτό το αδυσώπητο ‘’κυνήγι’’. Νιώθει, παρά παίζει την Έντα Γκάμπλερ, μιλάει με τη φωνή της ψυχής και τα μάτια, παρά με το στόμα. Και ίσως αυτό να είναι και το στοίχημα καθενός ηθοποιού στο θέατρο.

 

Οι σκηνές που εκτυλίσσονται διαμορφώνουν και δίνουν την αίσθηση ενός ‘’εναλλασσόμενου τριγώνου’’. Τρίγωνα καραδοκούν στις ζωές των πρωταγωνιστών, τρίγωνα σχηματίζονται και επάνω στη σκηνή, μέσω διαλόγων και σκηνικών, που διαλύονται πριν προλάβουν να καρποφορήσουν. Καταλυτικό ρόλο σε αυτό παίζει και ο ρόλος του δικαστικού επιτρόπου Μπρακ, τον οποίο υποδύεται ο ίδιος ο Νίκος Καμτσής, ενώ φαντάζει να είναι ο μόνος που καταφέρνει να φέρει σε δύσκολη θέση την Έντα Γκάμπλερ, αυτή την ασυμβίβαστη γυναίκα που δε μπορεί να ανήκει πουθενά και σε κανέναν.

 

Εξίσου εξαιρετικές οι ερμηνείες του υπόλοιπου θιάσου, με φανερή την ενσυναίσθηση του ρόλου και της ‘’θέσης’’ του καθενός. Στον ρόλο του συζύγου της Έντα Γκάμπλερ και ευαίσθητου ακαδημαϊκού Γιέργκεν Τέσμαν συναντάμε τον Νίκο Καραστέργιο ενώ την τρυφερή του θεία Γιουλάνε Τέσμαν υποδύεται η Παναγιώτα Χαιδεμένου. Η νευρική και ντροπαλή, παλαιά συμμαθήτρια της Έντα Γκάμπλερ Τέα Έλβστεντ παίρνει σάρκα και οστά μέσω της γλυκυτάτης Λαμπρινής Θάνου. Αξιοσέβαστος ο ρόλος της Άντας Κούγια ως η υπηρέτρια της οικείας των Τέσμαν, όπου τα πάντα βλέπει, αλλά δε μπορεί να κάνει τίποτα, παρά να σωπαίνει και να καταφεύγει στη γωνιά της. Παρ’ όλα αυτά σε ρόλο έκπληξη, έρχεται ο Όμηρος Πουλάκης ως Έιλερτ Λέβμποργκ, ο μοναδικός άντρας που είναι άξιος να αναμετρηθεί μαζί με την ηρωίδα,  το αρσενικό αντίρροπό της, όπου κι αυτός κυνηγάει το ανέφικτα ‘’ωραίο’’.

 

Κεντρική σκηνή ‘’οι τρεις τοίχοι’’ της Βίλας Φάλκ και εντός αυτής η λιτότητα προσωποποιημένη με το στήσιμο λίγων επίπλων: ένα ανάκλιντρο, μια πολυθρόνα και ένα πιάνο, τόσο όσο να μην γίνει τίποτα άψυχο το επίκεντρο στα μάτια κάποιου. Η ‘’γέφυρα’’ σύνδεσης του έξω κόσμου με το εσωτερικό αναπαρίσταται μέσω μιας πόρτας, η οποία γίνεται η αφετηρία της ‘’φυλακής’’ ηρώων και γεγονότων.

 

Εν κατακλείδι, μια πρωτοπορία του θεατρικού και η οποία προκαλεί εντύπωση, αποτελεί η ‘’μη κρυψώνα’’ των ηθοποιών. Κάθε ένας από αυτούς, είτε παίζει είτε όχι, βρίσκεται καθ’ όλη τη διάρκεια στη σκηνή, σε ένα διάζωμα, και ‘’εισέρχεται’’ στη δράση μέσω της εξώπορτας της Βίλας Φάλκ, στο εσωτερικό του σπιτιού και κεντρική σκηνή που εκτυλίσσονται τα γεγονότα. Έτσι κανείς δεν κρύβεται, δεν ξεφεύγει ούτε καταφεύγει στα παρασκήνια. Ο ρόλος του καθενός και η αύρα βρίσκονται πάνω στη σκηνή και ο θεατής τη νιώθει έντονα από την αρχή του έργου μέχρι το τέλος. Ίσως αυτό να είναι και το επιθυμητό στοίχημα του Νίκου Καμτσή: παρ’ ότι το έργο βασίζεται στην ομώνυμη ηρωίδα, να θέλει όλος ο θίασος να αφήσει τη σφραγίδα του σε κάθε έναν θεατή ξεχωριστά, ώστε το τελευταίο αποτύπωμα στο μυαλό να εμπεριέχει τη σύνθεση των ρόλων, οι οποίοι υφαίνουν αρμονικά αυτό το αριστούργημα του Ίψεν.

 

Συντελεστές παράστασης:

Σκηνοθεσία : Νίκος Καμτσής

Κουστούμια : Μίκα Πανάγου

Βοηθός Ενδυματολόγου : Μαρία Παπαμελετίου

Μουσική : Χρίστος Ξενάκης

Φωτισμοί : Γιάννης Ζέρβας σε συνεργασία με το σκηνοθέτη

 

Την παράσταση μπορείτε να παρακολουθήσετε στο θέατρο ‘’Τόπος Αλλού’’ από 23/11/2019 έως 29/2/2020, κάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Κυριακή στις 20:00 και κάθε Σάββατο στις 20:30.

 

 


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background