Βιβλίο

Σελίδα:6

Ο Ουίνστον Σμιθ, υπάλληλος στην Υπηρεσία Αρχείων του Υπουργείου Αλήθειας στο Λονδίνο, χειρίζεται με μεγάλη επιδεξιότητα τη Νέα Γλώσσα και ξαναγράφει το παρελθόν με τρόπο που να εξυπηρετεί το Κόμμα. Aπλό γρανάζι του συστήματος, ασφυκτιά σε αυτό τον κόσμο του απόλυτου ελέγχου των ανθρώπων από το άγρυπνο μάτι του Μεγάλου Αδελφού, ενώ η Αστυνομία Σκέψης βρίσκεται διαρκώς σε ετοιμότητα, καθώς θεωρεί τους πάντες δυνάμει αντιφρονούντες. Από τη στιγμή που ο Ουίνστον θα αποπειραθεί να αμφισβητήσει τη ζοφερή πραγματικότητα, θα ζήσει μια περιπέτεια με απρόβλεπτο τέλος.

Η Ελίζ είναι μια μοναχική γυναίκα που αισθάνεται αόρατη, παρά την αδιαμφισβήτητη ομορφιά της. Ένα χειμωνιάτικο απόγευμα, στο Χάμπστεντ Χιθ, γνωρίζει την Κόνστανς Χόλντεν και γοητεύεται από την έντονη και φωτεινή της προσωπικότητα. Η Κόννι είναι συγγραφέας ενός εξαιρετικά επιτυχημένου μυθιστορήματος που πρόκειται να γίνει ταινία στο Χόλλυγουντ. Προτείνει στην Ελίζ να την ακολουθήσει στο Λος Άντζελες, μια πόλη με παράξενα όνειρα, πισίνες και γοητευτικούς ανθρώπους. Ενώ, όμως, η Κόννι ανθίζει μέσα στην ένταση και τον ηλεκτρισμό του νέου αυτού κόσμου, όπου όλοι στοχεύουν ψηλά και κανείς δε λέει την αλήθεια, η Ελίζ δυσκολεύεται. Όταν σε ένα πάρτι ακούει κρυφά μια συζήτηση που φέρνει τα πάνω κάτω, η Ελίζ θα πάρει μια απόφαση που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της.

Τον ξύπνησε µια µυρωδιά που έκαιγε τον λαιµό του. Τη γνώριζε αυτή τη µυρωδιά. Ήταν η µυρωδιά µιας εκκλησίας που ήταν χρόνια κλειστή. Η µυρωδιά των καντηλιών, των µαρµάρων που φθείρονταν, της πέτρας που αποσαθρωνόταν, του ξύλου που σάπιζε, των σελίδων που έλιωναν, των πτωµάτων που εξαϋλώνονταν. Θα έπρεπε κανονικά να νιώσει φρίκη, ωστόσο απλώς κοίταξε τριγύρω του. Παρατήρησε µια µαύρη κηλίδα που σάλευε ελαφρώς. Μια κηλίδα χωρίς συγκεκριµένο σχήµα… Μια κατάµαυρη σιλουέτα… Χαµογέλασε στην κηλίδα.

Δύο παλιοί φίλοι. Εραστές και οι δύο, στα νεανικά τους χρόνια, της πληθωρικής και αγαπηµένης Μόλλυ Λέιν που µόλις έχει αφήσει αυτόν τον µάταιο κόσµο. Ο Βέρνον είναι γνωστός δηµοσιογράφος, διευθυντής εφηµερίδας σήµερα. Ο Κλάιβ είναι ο πιο διακεκριµένος συνθέτης σύγχρονης σοβαρής µουσικής στη Βρετανία της δεκαετίας του ενενήντα.

Η ιστορία αρχίζει δραματικά, με απολύσεις υπαλλήλων και εργατών κάποιου ναυπηγείου που διευθύνει ένα διεφθαρμένο και αδίστακτο αφεντικό, ο επονομαζόμενος Τζοτζό και με την αυτοκτονία, μέσα σε μια αποθήκη, ενός απελπισμένου πατέρα. Από αυτό το σημείο ξεκινά η πολύπλοκη και εντυπωσιακή δράση μιας υπόθεσης που περιλαμβάνει κάποια σημεία «σταθμούς», τη διάλυση του αστυνομικού τμήματος της Βιγκάτα, τη δύστροπη και οξύθυμη μοναξιά του κουρασμένου Μονταλμπάνο, τους φόβους του Αουτζέλλο και του Φάτσιο (μέχρι και την αποδιοργάνωση του Καταρέλλα), την παράξενη συνωμοσία του FΒΙ, τη σκοτεινή εμφάνιση ενός «μεγάλου ιστιοπλοϊκού». Η γολέτα «Αλκυόνη» είναι ένα πλοίο-φάντασμα, «είχε τη συνήθεια να παραμένει ελάχιστα στο λιμάνι και να εξαφανίζεται». Κανείς δεν ξέρει τι κρύβει στο κύτος του: Xαρτοπαικτική λέσχη; Πορνείο με προκλητικές συνοδούς πολυτελείας;

«Είµαι βουδιστής µοναχός στον ναό Κοµιότζι στο Καµιγιάτσο του Τόκιο από το 2003. Η µέρα ενός µοναχού ξεκινά µε καθαριότητα. Σκουπίζουµε τους χώρους και τους κήπους του ναού και φροντίζουµε να αστράφτει η κύρια αίθουσά του. Σκουπίζουµε τη σκόνη για να απαλλαγούµε από τις κοσµικές επιθυµίες µας. Αποµακρύνουµε καθετί βρόµικο για να µην είµαστε σε τίποτα προσκολληµένοι. Ο χρόνος που περνάµε καθαρίζοντας προσεκτικά κάθε γωνιά του ναού προσφέρει βαθιά ικανοποίηση. Ζούµε απλά και αφιερώνουµε χρόνο στην περισυλλογή και στην ενδοσκόπηση, βιώνοντας την κάθε στιγµή µε επίγνωση. Αυτός ο τρόπος ζωής δεν αφορά µόνο τους µοναχούς. Στον σηµερινό πολυάσχολο κόσµο τον χρειάζονται όλοι».

Ο ιστορικός Βάλεντιν Γκρέμπνερ μιλά για τα δημοφιλή σημεία του ιστορικού τουρισμού – και για το πώς αυτός προέκυψε, καθώς εφευρέθηκε από μοναχούς με επιχειρηματικό πνεύμα πριν από πεντακόσια και πλέον χρόνια. Ο Γκρέμπνερ ταξιδεύει από τα «Sacri Monti» τους στο Πιεμόντε μέχρι τους μεσαιωνικούς καθεδρικούς ναούς και τα ιστορικά κέντρα των πόλεων, τις Άλπεις, τη ρομαντική Λουκέρνη και τη γραφική Σρι Λάνκα. Περιγράφει κομψά τη γοητεία του να ταξιδεύουμε στο παρελθόν: Είναι η λαχτάρα να βρούμε τον παράδεισο, τη γνησιότητα του παρελθόντος, το οποίο πρέπει να ξαναζήσουμε, ίσως και πιο έντονα.

Τη Δευτέρα 19 Απριλίου 1824, Δευτέρα του Πάσχα, λίγο μετά τις 6 το απόγευμα, ο Λόρδος Βύρωνας άφησε την τελευταία του πνοή στο Μεσολόγγι, στα 36 του χρόνια. Μέσα στα χρόνια, πολλές εξηγήσεις έχουν προταθεί για τον θάνατο του Άγγλου ευγενή και ποιητή, που ήρθε στην Ελλάδα να πολεμήσει στο πλευρό των Ελλήνων ξοδεύοντας όλη σχεδόν την περιουσία του στον αγώνα για την ανεξαρτησία τους· του ανθρώπου που, μετά τον πρόωρο θάνατό του που συγκλόνισε τον ελληνισμό και όλη την Ευρώπη, καταξιώθηκε ως ο εμβληματικότερος Φιλέλληνας.

Μια περιεκτική και αντικειμενική παράθεση των λόγων για τους οποίους είναι αναγκαίο να ενδιαφερόμαστε για τη δημοσιογραφία και την επιβίωσή της στο μέλλον.

Παρά την κριτική που έχει κλιμακωθεί τα τελευταία χρόνια για τους ειδησεογραφικούς οργανισμούς και τις πολλές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, η δημοσιογραφία έχει σημασία γιατί, όπως εξηγεί ο καθηγητής Michael Schudson, προσανατολίζει καθημερινά τους ανθρώπους στους περίπλοκους και εναλλασσόμενους κόσμους όπου ζουν. Έχει σημασία επειδή προσφέρει μια επικεντρωμένη στα γεγονότα, τεκμηριωμένη προσέγγιση στα συναφή δημόσια ζητήματα. Έχει σημασία διότι ελέγχει τους ισχυρούς, ιδίως όσους κυβερνούν, και μπορεί να τους πιέσει με δυσάρεστες αλήθειες στις οποίες πρέπει να απαντήσουν. Χάρη σε κείνη, η διαφθορά περιορίζεται, οι άφρονες πρωτοβουλίες σταματούν, ο δημόσιος κίνδυνος αποτρέπεται.

Από το ξεκίνημα της λαμπρής δικαστικής καριέρας έως την ορκωμοσία στον Λευκό Οίκο,
ο έμπειρος δημοσιογράφος Dan Morain παραδίδει την πρώτη εις βάθος βιογραφία της Κάμαλα Χάρις


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST