Πήγαμε / Είδαμε

Σελίδα:2

Πήγα λοιπόν στο αγαπημένο μου Χυτήριο… Στον ανοιχτό του χώρο…κάθησα μαζί με την Ελίζα πρώτο τραπέζι..πήραμε κρασάκι λευκό κ αναμέναμε να ξεκινήσει μια παράσταση… Είχα μια μικρή αγωνία για το τι θα δω… Μου χτυπούσε ο Τίτλος της παράστασης πολύ έντονα .. Επειδή στην ζωή δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα θα σας πω ότι σαν timing […]

Οι δούλες του Ζενέ είναι αδιαμφισβήτητα ένα έργο διαχρονικό. Ένα έργο που ίσως δε αντιστοιχεί κυριολεκτικώς με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα αλλά σίγουρα ο οποιοδήποτε θεατής μπορεί να αντιστοιχίσει τη θέση του στη κοινωνία με κάποιον από τους 3 (4 ίσως) χαρακτήρες του έργου.

Βλέποντας τον Γιάννη Νιάρρο στο ρόλο του Κρίστοφερ Μπουμ στο έργο του Simon Stephens «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» ήρθαμε μπροστά σε ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Πως ορίζεται αυτός που δεν μιμείται, δεν παίζει, δεν ρολάρει ένα αυτιστικό παιδί;

Ένα από τα ομορφότερα καλοκαιρινά δημοτικά θέατρα το “Βεάκειο” στον Πειραιά στον λόφο της Καστέλλας  και του Προφήτη Ηλία, με μορφή αρχαίου θεάτρου και χωρητικότητας 2.000 θεατών.

Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα, στίχοι συνοδοιπόροι ανάμεσα στα χρόνια, φωτεινοί σηματοδότες μιας γενιάς που στάθηκε τυχερή ως προς την μουσική της κατεύθυνση – το τι επέλεξε; Φανερώνεται στις συναντήσεις μας.

Η μουσική είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου και οι συναυλίες είναι το επιστέγασμα αυτής της μοναδικής σχέσης με τους στίχους, την μελωδία και τα συναισθήματα που μοιραζόμαστε, κοινό και καλλιτέχνες.

Το δάνειο …

Αγαπώ το χυτήριο …

Αλλά το αγάπησα ακόμη περισσότερο τώρα που έκατσα και κάτω από το φως των αστεριών…
Κ αυτό έχει μια μαγεία διαφορετική …όπως και κάθε παράσταση…αλλά είναι και κάποιες που ταυτίζεσαι…
Ταυτίζεται με την κατάσταση ,με την ερμηνεία ,με τα συναισθήματα , με τα συμπαντικά  μηνύματα …

Το τάβλι …

Ένα απλό σκηνικό και δύο τεράστια κ πολύ αγαπητα στο κοινό ταλέντα .

Ιεροκλής Μιχαηλίδης και Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ladies and gentlemen…

Μπαίνεις μέσα στο Άλσος ,φυσικά με τα απαραίτητα μέτρα κ με όλη την φροντίδα των ανθρώπων του χώρου…

Ο καθένας μετά από τις δύσκολες μέρες τις καραντίνας έχεi ανάγκη να ψυχαγωγηθεί, να γελάσει και να περάσει καλά. Δεν είναι περίεργο να υποθέσει κανείς πως τα πρώτα πολιτιστικά δρώμενα που ξεκίνησαν ήταν stand up comedy. Η πρώτη, ίσως, στην Αθήνα παράσταση stand up comedy είναι η «Επιστροφή στην Κανονικότητα… Ξανά» με το Χριστόφορο Ζαραλίκο, τον καλύτερο κωμικό του κόσμου σύμφωνα με την έγκυρη γνώμη της μάνας του (sic), κάθε Τετάρτη στις 9, στον κινηματοθέατρο “Τριανόν”.

Μπαίνοντας ένα βραδάκι Κυριακής μέσα στο επιβλητικό μέγαρο της Χανθ στη Θεσσαλονίκη, το μόνο που σίγουρα δεν περίμενες να ζήσεις ήταν η αποδόμηση όλης σου της σκέψης σχετικά με τη θέση σου σαν άνθρωπος και κυρίως σαν γυναίκα, μέσα στο σπίτι, στην κοινωνία και στη συνείδηση σου.
Η διαδρομή σου μέσα στα μονοπάτια που τεχνιέντως θα άνοιγαν στο μυαλό και την ψυχή σου, κατά τη διάρκεια της παράστασης «ΚΟΥΚΛΕΣ» – που είχες αποφασίσει να δεις έτσι, επειδή είχες ακούσει ότι «καλή ήταν» ή επειδή ήθελες ν’ ανακαλύψεις τι ήταν αυτό που συγκλόνισε όσους ήδη το είχαν δει και το εξυμνούσαν –  είχε μόλις ξεκινήσει.


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background