Πήγαμε / Είδαμε

Σελίδα:2

Στον καιρό της πανδημίας το να βλέπεις μια θεατρική παράσταση μπορεί να χαρακτηριστεί ως κάτι… άκομψο, έξω από τα νερά σου.

Το να βλέπεις μια παράσταση σε ανοικτό χώρο, με αποστάσεις ανά θέση και να είσαι υποχρεωμένος να φοράς μάσκα πριν εισέλθεις μέσα στον χώρο είναι κάτι που προκαλεί τουλάχιστον αμηχανία.

Νομίζαμε ότι οι συναυλίες θα αργήσουν να ’ρθουν. Κι όμως, την Πέμπτη, 30 Ιουλίου του 2020, τα αστέρια και το φεγγάρι που έλαμπαν εκείνη τη νύχτα πάνω από τη σκηνή της Τεχνόπολης, οι μαγευτικές φωνές της Κατερίνας και του Τίμου, και οι μελωδίες ειδικά από την τρομπέτα και το γιουκαλίλι μας έκαναν όλους να ξεχάσουμε για λίγο τους φετινούς περιορισμούς.

Πήγα λοιπόν στο αγαπημένο μου Χυτήριο… Στον ανοιχτό του χώρο…κάθησα μαζί με την Ελίζα πρώτο τραπέζι..πήραμε κρασάκι λευκό κ αναμέναμε να ξεκινήσει μια παράσταση… Είχα μια μικρή αγωνία για το τι θα δω… Μου χτυπούσε ο Τίτλος της παράστασης πολύ έντονα .. Επειδή στην ζωή δεν υπάρχουν τυχαία γεγονότα θα σας πω ότι σαν timing […]

Οι δούλες του Ζενέ είναι αδιαμφισβήτητα ένα έργο διαχρονικό. Ένα έργο που ίσως δε αντιστοιχεί κυριολεκτικώς με τη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα αλλά σίγουρα ο οποιοδήποτε θεατής μπορεί να αντιστοιχίσει τη θέση του στη κοινωνία με κάποιον από τους 3 (4 ίσως) χαρακτήρες του έργου.

Βλέποντας τον Γιάννη Νιάρρο στο ρόλο του Κρίστοφερ Μπουμ στο έργο του Simon Stephens «Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα» ήρθαμε μπροστά σε ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Πως ορίζεται αυτός που δεν μιμείται, δεν παίζει, δεν ρολάρει ένα αυτιστικό παιδί;

Ένα από τα ομορφότερα καλοκαιρινά δημοτικά θέατρα το “Βεάκειο” στον Πειραιά στον λόφο της Καστέλλας  και του Προφήτη Ηλία, με μορφή αρχαίου θεάτρου και χωρητικότητας 2.000 θεατών.

Μια μουσική ιστορία που κρατάει χρόνια αμέτρητα, στίχοι συνοδοιπόροι ανάμεσα στα χρόνια, φωτεινοί σηματοδότες μιας γενιάς που στάθηκε τυχερή ως προς την μουσική της κατεύθυνση – το τι επέλεξε; Φανερώνεται στις συναντήσεις μας.

Η μουσική είναι ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής μου και οι συναυλίες είναι το επιστέγασμα αυτής της μοναδικής σχέσης με τους στίχους, την μελωδία και τα συναισθήματα που μοιραζόμαστε, κοινό και καλλιτέχνες.

Το δάνειο …

Αγαπώ το χυτήριο …

Αλλά το αγάπησα ακόμη περισσότερο τώρα που έκατσα και κάτω από το φως των αστεριών…
Κ αυτό έχει μια μαγεία διαφορετική …όπως και κάθε παράσταση…αλλά είναι και κάποιες που ταυτίζεσαι…
Ταυτίζεται με την κατάσταση ,με την ερμηνεία ,με τα συναισθήματα , με τα συμπαντικά  μηνύματα …

Το τάβλι …

Ένα απλό σκηνικό και δύο τεράστια κ πολύ αγαπητα στο κοινό ταλέντα .

Ιεροκλής Μιχαηλίδης και Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ladies and gentlemen…

Μπαίνεις μέσα στο Άλσος ,φυσικά με τα απαραίτητα μέτρα κ με όλη την φροντίδα των ανθρώπων του χώρου…


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background