Δημοφιλή

Πέρασαν τρία χρόνια από την τελευταία της εμφάνιση στην Ελλάδα και όποιος είχε την τύχη να ζήσει την ανεπανάληπτη εκείνη βραδιά, με την Beth Hart κυριολεκτικά να γίνεται ένα με το κοινό κατεβαίνοντας από τη σκηνή, το θυμάται ακόμη.

Ελληνικό κείμενο, όχι το καλύτερο μου αλλά πήγα να παρακολουθήσω την παράσταση καθώς το πρωταγωνιστικο ζευγάρι μου είναι ιδιαιτέρως συμπαθές.

Άρχισε και τελείωσε η παράσταση με μια πνοή. Την παρακολούθησα με θρησκευτική προσήλωση έως το τέλος.

Μια καταπληκτική ιστορία που διαδραματιζεται στην επαρχία, με τόσες ανατροπές σε κάθε σκηνή που την τελική αποκάλυψη, ο συγγραφέας έχει καταφέρει να μην την υποψιαστεί κάνεις.

Οι χαρακτήρες της παράστασης είναι αυτό που λέμε άνθρωποι της διπλανής πόρτας , κοινός άξονας τους είναι η απογοητευση τους και οι δυσκολίες της ζωής. Βυθίζονται στο αλκοόλ και στην ανοια της καθημερινότητας.

Ο κύριος Καταλειφός και οι υπόλοιποι συντελεστές της παραστασης στάθηκαν άψογοι επαγγελματίες και ερμηνευτές.

Ο καθένας έπαιζε πολλούς διαφορετικούς ρόλους και κατάφερε το παίξιμο του να μην θυμίζει τίποτα από τους άλλους ρόλους που ενσάρκωνε. 

Η συγκεκριμένη παράσταση, είναι μια παράσταση που θα γνωρίσει και εύχομαι να γνωρίσει την απόλυτη επιτυχία.

Ελπίζω όλοι οι θεατρόφιλοι να επισκεφθούν το studio Μαυρομιχάλη για να απολαύσουν το δρώμενο.

Το Ημερολόγιο ενός τρελού είναι ένα έργο με κύριο άξονα την πορεία ενός ανθρώπου από τις αρχές της ψυχικής του νόσου , εώς το τέλος της ζωής του.

Το συγκεκριμένο έργο είναι το μοναδικό του Γκόγκολ που είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, επιτρέποντας στον αναγνώστη να βιώσει σχεδόν την ψυχική κατάρρευσή του πρωταγωνιστή σε κάθε στάδιο.

Σε κάποια επαρχία κάπου στον κόσμο , υπάρχει ένα μοτέλ μέσα στην μαύρη ερημιά .

Μια ολόκληρη κοινωνία της βουτηγμενη στην σιωπή.Γύρω από την πόλη, μια σκοτεινή λίμνη που έχει και αυτή τα μυστικά της ,οπως και ένα πυκνό δάσος.

Κανείς δεν μιλάει σε κανέναν και όλοι συμφωνούν να σιωπήσουν. Ένα κορίτσι που φαίνεται διαταραγμενο  για τους “φυσιολογικούς ” κατοίκους της πόλης και ένας φόνος που κανείς δεν ξέρει ποιός τον έχει κάνει, η έτσι ισχυρίζεται τουλάχιστον

Στο θέατρο οδού Κυκλάδων η παράσταση “Το γεύμα” της Λεία Βιτάλη σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μπιτου με θέμα την βία, τις γυναικτοτονιες και το βιασμό, θα ελεγα ότι είναι πιο επίκαιρο από πότε.

3 φιλικα ζευγάρια σε νεαρή ηλικία, επιτυχημένα και με μόρφωση μαζεύονται για ένα γεύμα σε ενός από τα ζευγάρια το σπίτι και εφόσον πούνε όλα τους τα νέα, έρχεται στο τραπέζι ένας βιασμός που γίνεται το θέμα των ημερών, και οι απόψεις τους συγκρούονται,με αποτέλεσμα να αποφασίσουν να κάνουν αναπαράσταση του βιασμού.

Το 2022 είναι μία ακόμα δύσκολη χρονιά, αφού κρίσεις όπως η  πανδημία του κορωνοϊού, η οικονομική κρίση και η εκπτώχευση όλου και μεγαλύτερου μέρους του παγκόσμιου πληθυσμού, το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας, η κλιματική αλλαγή, οι υπάρχουσες περιφερειακές συγκρούσεις, αλλά και οι νέες που προστέθηκαν, οι ανθρωπιστικές καταστροφές, το προσφυγικό πρόβλημα, η ισλαμική τρομοκρατία και  έξαρση της πολίτικο – στρατιωτικής βίας, αλλά και της βίας κατά των γυναικών, συνεχίζονται χωρίς καμία από αυτές να δείχνει σημεία ότι εισέρχεται σε τροχιά επίλυσης.


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST