“10 αγάπες για το 2021” γράφει ο Σπύρος Ζερβός “Παλιά στο Texas” ΣΑΒ. 23:00-01:00

"10 αγάπες για το 2021" γράφει ο Σπύρος Ζερβός "Παλιά στο Texas" ΣΑΒ. 23:00-01:00

Καραντίνα αγάπη μου !! Τι χρονιά και αυτή το 2021 . Όλοι εναντίον όλων . Αυτόχθονες  εναντίον μεταναστών , αριστεροί εναντίον δεξιών , ψεκασμένοι θεματοφύλακες εναντίον βιολογικών αψέκαστων  και η λίστα τελειωμό δεν έχει  . Σε μανούρα να βρισκόμαστε .Και κάπου ενδιάμεσα  ακούμε δίσκους να ηρεμούν τα πνεύματα  . Ακολουθούν  τα 10 δισκάκια που απασχόλησαν περισσότερο τα ηχεία  μου εφέτος . Σε τυχαία σειρά .

 

  1. Still Corners – The Last Exit. Αχ , αχ , αχ . Έρωτας με το πρώτο άκουσμα .  Αυτός Τεξανός και αυτή Εγγλέζα . Συναντήθηκαν λέει σε ένα σιδηροδρομικό σταθμό , ευτυχώς για μας ,   από λάθος  . Καταπληκτικός δίσκος που σε ταξιδεύει στην αχανή Αμερική , σε σκονισμένες πόλεις και μυστηριώδεις χαμένες  λεωφόρους  .  Αγαπημένο κομμάτι το “It’s Voodoo”  που είναι περισσότερο Dire Straits και από τον Marc Knopfler .

 

  1. Maneskin – Teatro D’ira Vol. I. Αν ξινίσατε τα μούτρα σας και μόνο στην ανάγνωση του ονόματος των Ιταλών EuroWinners, είναι γιατί σίγουρα δεν ακούσατε το δίσκο. Μπορεί να βγήκαν από μουσικό reality , πριν όμως έπαιζαν στους δρόμους , πράγμα που δεν είδα να λέει κανείς . Σίγουρα το στιλ τους οπτικά με αφήνει αδιάφορο (εξαιρείται η θεά –κατά το ήμισυ Δανέζα-  Victoria de Angelis) .  Η δύναμη του δίσκου  κρύβεται στους στίχους , αντικείμενο που οι Ιταλοί παραδοσιακά κατέχουν.  Και είναι δύσκολο να το αντιληφθεί κάποιος μη Ιταλομαθής . Κάντε ένα κόπο να διαβάσετε τι  λέει το αγαπημένο μου “Coraline”

 

  1. Moonspell – Hermitage . Στα νιάτα μου άκουσα όπως όλοι οι νεολαίοι της εποχής το “Irreligious”  καθώς  και αλλά διάσπαρτα albums . Πότε δεν τρελάθηκα ιδιαίτερα . ‘Ίσως δεν τα άκουσα  αρκετά . Εδώ έχουμε ένα δίσκο που σε κερδίζει σιγά σιγά . Προσεγμένα κομμάτια . Ούτε περιττές καφρίλες , ούτε αχρείαστες μουσικό-τεχνικές υπερβολές . Αλλά πολύ συναίσθημα και ατμόσφαιρα .  Καθαρά ή σχεδόν καθαρά φωνητικά και τραγούδια  με αρχή , μέση και τέλος . Κομμάτια που αμέσως ξεχώρισα είναι τα “Hermitage” , “The Hermit Saints” καθώς και  το  μαγευτικά ορχηστρικό  “Solitarian” με τα πλήκτρα στο τέλος να στήνουν πανηγύρι .  Κερασάκι στην τούρτα αλλά και φόρος τιμής  παράλληλα , το “Darkness in Paradise” των τιτανοτεράστιων  Candelmass .

 

  1. Rise Against – Nowhere Generation . Ένατος στούντιο δίσκος για τα παιδιά από το Σικάγο . Άλλοι τους κατατάσσουν σαν punk rock και άλλοι σαν melodic hardcore . 41 λεπτά σε διάρκεια , με γρήγορα κομμάτια και πιασάρικα ρεφρέν . Χωρίς να λείπουν και πιο ήσυχες στιγμές σαν το “Forfeit” . Σίγουρα δεν θα βαρεθείτε . Προσωπικό αγαπημένο “Broken Dreams INC” .

 

  1. Chevelle – NIRATIAS . Τους πρωτόακουσα το 2007 με το αλμπουμ Vena Sera και το παροιμιώδες Humanoid που υπήρχε εκεί μέσα . Έκτοτε τους παρακολουθώ , όχι πάντοτε με ευχαρίστηση  καθώς αν και πάνω από το μέσο όρο έχουν μια τάση να πυροβολούν τα πόδια τους με αδιάφορες κυκλοφορίες .  Ακόμα και έτσι , αυτές τις μέτριες κυκλοφορίες τις λες και αξιοπρεπείς . Στο Niratias  οι Chevelle μας ταξιδεύουν στο διάστημα ,   είναι ορεξάτοι και αυτό ακούγεται . Κομματάρες σαν το “Self-Destructor”  και το “Pistol Stars”  σηκώνουν την τρίχα κάγκελο ενώ οι ογκόλιθοι “Mars Simula” και “So long …mother Earth” θυμίζουν παλιούς καλούς Chevelle .

 

  1. Alice Cooper – Detroit Stories . Για πρώτη φορά στην καριέρα του ο Alice χτύπησε No1 με την εμφάνιση δίσκου του . Με μια πληθώρα συνεργαζόμενων μουσικών και αναφορές σε μπάντες σταθμού του Αμερικάνικου rock ’n roll ( Velvet Underground , MC5  κ.α)  ο Alice αφιερώνει ένα δίσκο στην  hard rock σκηνή  της γενέτειρας του Detroit . Ευχάριστος δίσκος  τόσο στα φασαριόζικα κομμάτια όσο και στα πιο ήρεμα , σαν το Don’t give up που αναφέρεται στον εγκλεισμό και την απομόνωση που έφεραν ο Covid 19  και τα Lock Down

 

  1. Architects – For those who wish to exit . ‘Ένατος δίσκος για τους Εγγλεζους . Το ιδίωμα τους δύσκολα περιγράφεται μονοκόμματα .  Nu metal , alternative metal , post –hardcore  ,  όλα μαζί . Δίσκος που δεν ξεχωρίζει με το καλημέρα . Αλλά σιγά σιγά  κάθε  κομμάτι σε κερδίζει .  Θα αρέσει σε κόσμο που γουστάρει  Bullet for My Valentine  και Bring me the Horizon .  So sing us a sad song , so sing us to sleep …..

 

  1. Iron Maiden – Senjutsu . Στους Maiden  έχω να ζητήσω 2021 συγνώμες . Χρόνια τώρα τους κατηγορώ για περιοδεύον τσίρκο συνταξιούχων   .  Εντέλει  το τσίρκο αποδείχθηκα του λόγου μου . Η νεκρανάσταση των Maiden  που ήταν ορατή από το Book of souls έχει περάσει σε αλλά επίπεδα . Ο ένας ύμνος διαδέχεται τον άλλο και η βελόνα στο πικ απ μας ταξιδεύει σε στρατόπεδά   και επικές  μάχες  άλλων εποχών  . Δύσκολα  θα βρεις κομμάτι που να υστερεί δημιουργικά  σημαντικά από τα υπόλοιπα . Προσωπικά  ξεχώρισα τον ογκόλιθο “ The Parchment”  . Μόνο Maiden

 

  1. Volbeat – Servant of the Mind . Ευτυχώς για μας ο Michael Poulsen σύντομα βαρέθηκε τα death metal γκαρίσματα με τα οποία αρχικά μας συστήθηκε . Όγδοος στούντιο δίσκος για τους Δανούς που πατάνε το γκάζι στο πάτωμα . Αν παραβλέψετε τις όποιες –ορισμένες φορές κραυγαλέες – ηχητικές ομοιότητες με τους Metallica , οι Volbeat παραδίδουν ένα συμπαγές σύνολο τραγουδιών που σε καμία περίπτωση δεν θα βαρεθείτε . Να ξεχωρίσω κομμάτια δύσκολο , ίσως το ποπ ροκ “Dagen For”   με τη συμμετοχή της Stine Bramsen .  Και σίγουρα το “Shotgun Blues” .

 

  1. Daylight Misery – Cancerworm . Τελευταία επιλογή , ένα single στην μνήμη του Δημήτρη Θεοδωροπούλου (Rex Mundi)  που έφυγε μέσα στην χρονιά νικημένος από τον καρκίνο . Στο κομμάτι συμμετέχουν μέλη των Rotting Christ , My Dying Bride και ο Gus G.  Το κομμάτι υπάρχει για αγορά στο Bandcamp  ενώ στην περιγραφή του βίντεο στο youtube θα βρείτε οδηγίες για να κάνετε μια δωρεά . Όλα τα έσοδα  θα πάνε στην Φλόγα , οργάνωση που υποστηρίζει παιδιά με καρκίνο . Κάντε το σωστό ….

Καλή Χρονιά  με υγεία .

Σ. Ζερβός

Ο  Σπύρος Ζερβός εκπέμπει στο www.streetradio.gr  κάθε Σάββατο 23.00 με 01.00 .

Του γράφετε στο https://www.facebook.com/TexasWebRadioShow


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST