Πήγαμε / Είδαμε

Άνοιξη 1944. Νότια Πολωνία. Πριν αποχωρήσουν τα Ναζιστικά στρατεύματα αιχμαλωτίζουν μια διμοιρία Ρώσων στρατιωτών. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από επτά άνδρες, που κλειδώνουν γυμνούς, χωρίς φαγητό και νερό στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού. Την ελπίδα, θα την διαδεχτεί η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση, η απελπισία. Ο εγκλεισμός, η πείνα και η δίψα, το ένστικτο της επιβίωσης γρήγορα θα τους οδηγήσει στα άκρα.ΆΆνοιξη 1944. Νότια Πολωνία. Πριν αποχωρήσουν τα Ναζιστικά στρατεύματα αιχμαλωτίζουν μια διμοιρία Ρώσων στρατιωτών. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από επτά άνδρες, που κλειδώνουν γυμνούς, χωρίς φαγητό και νερό στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού. Την ελπίδα, θα την διαδεχτεί η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση, η απελπισία. Ο εγκλεισμός, η πείνα και η δίψα, το ένστικτο της επιβίωσης γρήγορα θα τους οδηγήσει στα άκρα.νοιξη 1944. Νότια Πολωνία. Πριν αποχωρήσουν τα Ναζιστικά στρατεύματα αιχμαλωτίζουν μια διμοιρία Ρώσων στρατιωτών. Τους σκοτώνουν όλους εκτός από επτά άνδρες, που κλειδώνουν γυμνούς, χωρίς φαγητό και νερό στο κελάρι ενός άδειου Μοναστηριού. Την ελπίδα, θα την διαδεχτεί η ένταση, ο θυμός, η άρνηση, ο φόβος, η απόγνωση, η απελπισία. Ο εγκλεισμός, η πείνα και η δίψα, το ένστικτο της επιβίωσης γρήγορα θα τους οδηγήσει στα άκρα.

«Είδα χιλιάδες κεριά, αναμμένες καρδιές, στην καταιγίδα μιας φοβερής σιωπής, πρέπει να έρθεις πριν να `ναι αργά, πρέπει να έρθεις, μόνο εσύ μπορείς»
Ποιον στίχο να βρω και ποια στιγμή να πάρω μαζί σκέφτηκα καθώς βρισκόμουν στην αρένα ενός πάρτυ που μόλις ξεκινούσε στο  Piraeus 117 Academy

Από νωρίς στην σκηνή οι ΣΟΥΠΕΡ ΣΤΕΡΕΟ  , ξεχωριστή και συνάμα η καλύτερη επιλογή για ένα ιδανικό opening act, είχαν ζεστάνει το κοινό για να υποδεχτεί τον Παύλο Παυλίδη και του B-Movies.

Οι πρώτες νότες από την Μαίρη πέρασαν σαν διαφημιστικό τρέιλερ από ταινία και το έργο μόλις ξεκινά.

Το σκηνικό της συναυλίας εκθαμβωτικό από την αρχή, σε έβαζε στο κλίμα, η άνοιξη έξω επιβλητική και μέσα Καλοκαίρι.

Τα χρώματα, ο ήχος και ο παλμός καταγεγραμμένος, έτοιμα να εκτοξεύσουν την ενέργεια  του κόσμου.

Πήγαμε στην θεατρική παράσταση «Ο γιος μου Νικόλαος Μάντζαρος» στον Πολυχώρο Vault με τη Χρύσα Σπηλιώτη σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου. Όταν επιλέγεις να δεις μονόπρακτο, ξέρεις ότι υπάρχει ο κίνδυνος του βαρετού, δεν υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί αλλά ένας, όλα εκτυλίσσονται σε ένα σκηνικό και συνήθως με λίγα σκηνοθετικά μέσα. Ξέρεις ότι για να έχει ενδιαφέρον πρέπει να είναι το κείμενο ζωντανό και ο ηθοποιός με υποκριτική αμεσότητα και πλαστικότητα, να σου κρατάει τη ματιά με τις αντιδράσεις και τις κινήσεις του. Η Χρύσα Σπηλιώτη, στις επιλεγμένες δουλειές που συμμετέχει, είναι εγγύηση που σε παρακινεί. Αλλά και πάλι μένει να το δεις.

Βρεθήκαμε στο θέατρο Vault, για να παρακολουθήσουμε την παράσταση » Ο Μάρτυρας», του γερμανού συγγραφέα και δραματουργού, Marius von Mayenburg, ένα έργο που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη. Tο 2016, το συγκεκριμένο έργο, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρώσο σκηνοθέτη Kirill Serebrenikov, με τον τίτλο “Ο πιστός” και πήρε μέρος σε μια σειρά από φεστιβάλ, ανάμεσά τους και το Φεστιβάλ των Καννών, θέτοντας έτσι υποψηφιότητα για το βραβείο “Ένα κάποιο βλέμμα”, αποσπώντας τελικά το ειδικό βραβείο Καννών “Francois Chalais 2016”.

Αν θέλετε να ζήσετε ένα καταπληκτικό 90s party, που στο δεύτερο πρόγραμμα του θα ακούσετε όλες τις μεγάλες 60s-70s-80s επιτυχίες σε Rock n roll, early disco και blues , ο δρόμος σας θα σας οδηγήσει στο ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE CLUB!

Kι αλήθεια ο,τι μουσική κι αν προτιμάτε, αυτό το είδος, των πρώτων μας πάρτυ, ξένων και ελληνικών, ανέκαθεν δημιουργούσε και πάντα θα δημιουργεί τεράστιο κέφι. Συνήθως, γιατί αυτά, τα πρώτα τραγούδια της νιότης είναι τόσο γλυκά συνδυασμένα με όλες τις πρώτες αναμνήσεις, με εποχές ωραιότερες, με εποχές σχολικές και μετασχολικές, με τα χρόνια της αθωότητας του καθενός.

23.15 και στο ΚΥΤΤΑΡΟ LIVE CLUB γίνεται το αδιαχώρητο. Εξάλλου οι εμφανίσεις αυτών των αγαπημένων από τα μακρινά 90s τραγουδιστών είναι πλέον επιλεκτικές και σπάνιες. Και πάντα θες να τους ακούς.

Οι Kraftwerk είναι μεγάλη μπάντα ( αν θεωρούνται  μπάντα ) αναμφισβήτητα . Πρωτοπόροι , οραματιστές  και Γερμανοί όσο δεν παίρνει . Με 50 χρόνια στο σανίδι  , 3 Grammy, 10 LP και ποιος ξέρει πόσες συλλογές , remixes , DVDs κλπ . Και εμφανίστηκαν εχτές 3/3/2018 στην Αθήνα στο κλειστό του   ΤΑΕ KWON DO με την συναυλία να έχει ανακοινωθεί μερικούς μήνες πριν και φυσικά να έχει ξεκινήσει και η προπώληση . Αποχωριστήκαμε λοιπόν 47 € και βρεθήκαμε εχτές στο Φάληρο .

Το υπέροχο κείμενο του Περικλή Μοσχολιδάκη  γραμμένο σε επτανησιακή διάλεκτο του 19ου αιώνα αλλά πλήρως κατανοητό, γεμάτο λεπτομέρειες ,νόημα, εικόνες και συναισθήματα που

 είναι αποτέλεσμα έρευνας και μυθοπλασίας , προσδίδει αυθεντικότητα και βάζει από τις πρώτες λέξεις τον θεατή στο κλίμα της εποχής. Είναι ένα κείμενο που σχετίζεται άμεσα με τις ανθρώπινες σχέσεις και την συγχώρεση, ενώ  η εξαιρετική του σκηνοθεσία μας δωρίζει μια παράσταση με τόσο ωραίους ρυθμούς που σε παρασύρει από την πρώτη στιγμή.

Ο Πολυχώρος VAULT παρουσιάζει τις “Φυλακισμένες”, των Ignacio del Moral & Verónica Fernández, σε μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά, με έναν 16μελή θίασο, από την Τετάρτη 1 Νοεμβρίου 2017 έως την Πέμπτη 29 Μαρτίου 2018 κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21:15 στον Πολυχώρο VAULT.

Βρεθήκαμε στο θέατρο Θησείον για να δούμε την παράσταση Νεκρή Ζώνη, ένα κείμενο μεταφυσικό, αλληγορικό, που ξεκίνησε να γράφει ο νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ το 1974,  μέσα σε ένα ταξί και στο οποίο πρωτεύοντα ρόλο κατέχει η μοναξιά.  Ένα έργο που έχει ανέβει λίγες φορές στις ελληνικές θεατρικές σκηνές, μιας και η θεατρική του απόδοση αποτελεί ένα δύσκολο εγχείρημα. Οι ήρωες του έργου, βρίσκονται στο σπίτι του ποιητή Χιρστ και μέσα σε μια νύχτα ξεδιπλώνουν τις ιστορίες τους, συζητούν, θυμούνται, μαλώνουν  και αποκαλύπτουν  όλη την παλέτα των συναισθημάτων τους. Βρίσκονται όμως στη Νεκρή Ζώνη, όπου «τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν αλλάζει, τίποτα δε γερνάει. Όλα παραμένουν για πάντα παγωμένα και σιωπηλά…».

Την Τρίτη 27/2/18 παρακολούθησα εκ μέρους του Streetradio.gr την παράσταση JESUS CHRIST SUPER STAR στο θέατρο Ακροπόλ  και μου ζητήθηκε από τον σταθμό να γράψω τις εντυπώσεις μου.

Αρχικά θα αναφέρω δυο λόγια για το έργο και για την υπόθεσή του, καθώς έχει γίνει πολύς ντόρος σχετικά με την ιδιαίτερη θεματολογία του.

Το Jesus Christ Super star του Andrew Lloyd Webber και του Τim Rice είναι μια ροκ όπερα, η οποία έχει παρουσιαστεί από το 1970 μέχρι σήμερα σε πάνω από σαράντα χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει μεταφραστεί σε τουλάχιστον 20 γλώσσες.


Street Radio

ο δρόμος σου είναι εδώ

Current track
TITLE
ARTIST

Background